OguzYalcin
Kayıtlı Kullanıcı
Sıhhat ve afiyet duası, Kur'an'da ve Hz. Peygamber'in hadislerinde bu adla anılmış özel bir dua değildir. Ancak sağlık ve esenlik için okunabilecek, kaynağı güvenilir biçimde belgelenmiş dualar mevcuttur. Bunların en bilineni, Hz. Peygamber'in sabah ve akşam okuduğu rivayet edilen ve Tirmizî ile Ebû Dâvûd'da geçen afiyet duasıdır.
Arapça:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ
Okunuşu:
Allâhümme innî es'elüke'l-afve ve'l-âfiyete fi'd-dünyâ ve'l-âhira.
Anlamı:
"Allah'ım! Dünya ve ahirette af ve afiyet istiyorum."
Kaynağı:
İbn Ömer'den (r.a.) rivayet edilmiştir. (Ebû Dâvûd, Edeb, 110; Tirmizî, Daavât, 22)
Bu dua, yalnızca bedensel sağlık için değil; dünya ve ahiret işlerinde her türlü kötülükten, hastalıktan ve sıkıntıdan korunmayı kapsar.
Afiyet, Türkçede çoğunlukla bedensel sağlıkla özdeşleştirilmiş olsa da Arapçada çok daha geniş bir anlam taşır. Dil ve tefsir alimlerine göre afiyet; hastalıktan, beladan, günahtan, düşman şerrinden ve her türlü manevi zarardan korunmayı ifade eder. Bu nedenle söz konusu dua, yalnızca hasta birinin okuduğu bir şifa dilek metni değil; sağlıklı bir insanın da her sabah ve akşam Allah'tan talep etmesi gereken kapsamlı bir koruma talebini içerir.
Hz. Peygamber'in amcası Abbas'tan (r.a.) aktarılan bir rivayette Rasûlullah'ın kendisine şu tavsiyede bulunduğu nakledilir: "Allah'tan af ve afiyet iste; çünkü kesin inançtan sonra hiç kimseye afiyetten daha hayırlı bir şey verilmemiştir." (Tirmizî, Daavât, 38; İbn Mâce, Duâ, 5) Bu rivayet, afiyetin İslam'daki değerini açıkça ortaya koymaktadır.
Ebû Dâvûd ve Tirmizî'de yer alan rivayete göre Hz. Peygamber sabah ve akşam şu duayı okurdu:
Arapça:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَأَهْلِي وَمَالِي
Okunuşu:
Allâhümme innî es'elüke'l-afve ve'l-âfiyete fî dînî ve dünyâye ve ehlî ve mâlî.
Anlamı:
"Allah'ım! Dinim, dünyam, ailem ve malım hakkında af ve afiyet istiyorum."
Kaynağı:
İbn Ömer'den (r.a.) rivayet edilmiştir. (Ebû Dâvûd, Edeb, 110)
Bu dua, dini hayatı, dünyevi işleri, aile fertlerini ve malı kapsayan geniş bir afiyet talebidir. Sabah namazının ardından veya güne başlarken okunması, rivayet bağlamıyla örtüşmektedir.
Sıhhat ve afiyet konusunda en sık başvurulan kaynaklardan biri de hasta ziyaretinde okunması rivayet edilen duadır. Buhârî ve Müslim'de yer alan rivayete göre Hz. Peygamber hasta ziyaretlerinde şunu söylerdi:
Arapça:
اللَّهُمَّ رَبَّ النَّاسِ أَذْهِبِ الْبَأْسَ اشْفِهِ وَأَنْتَ الشَّافِي لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءً لَا يُغَادِرُ سَقَمًا
Okunuşu:
Allâhümme Rabbe'n-nâsi ezhibe'l-be'se, işfihi ve ente'ş-Şâfî, lâ şifâe illâ şifâüke, şifâen lâ yugâdiru sükamen.
Anlamı:
"Allah'ım, insanların Rabbi! Hastalığı gider, şifa ver. Şafi (şifa veren) yalnızca Sensin. Senin şifanın dışında şifa yoktur; hiçbir hastalık bırakmayan bir şifa ver."
Kaynağı:
Hz. Aişe'den (r.a.) rivayet edilmiştir. (Buhârî, Merdâ, 20; Müslim, Selâm, 46)
Bu dua, hasta için okunabileceği gibi kişinin kendisi için de okuyabileceği, kaynaklarda sağlam biçimde yer alan bir şifa talebidir. Şifa verme yetkisinin yalnızca Allah'a ait olduğunu açıkça ifade etmesi, duanın teolojik açıdan da dikkat çekici bir özelliğidir.
Kur'an'da doğrudan bir dua metni niteliğindeki sağlık ve şifa ifadesi, Hz. İbrahim'in dilinden şöyle aktarılır:
Arapça:
وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ
Okunuşu:
Ve izâ mariztü fehüve yeşfîn.
Anlamı:
"Hastalandığımda bana şifa veren O'dur."
Kaynağı:
Şuarâ Suresi, 80. ayet.
Bu ayet, bir dua cümlesi değil; Hz. İbrahim'in Allah'ın n
Arapça:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ
Okunuşu:
Allâhümme innî es'elüke'l-afve ve'l-âfiyete fi'd-dünyâ ve'l-âhira.
Anlamı:
"Allah'ım! Dünya ve ahirette af ve afiyet istiyorum."
Kaynağı:
İbn Ömer'den (r.a.) rivayet edilmiştir. (Ebû Dâvûd, Edeb, 110; Tirmizî, Daavât, 22)
Bu dua, yalnızca bedensel sağlık için değil; dünya ve ahiret işlerinde her türlü kötülükten, hastalıktan ve sıkıntıdan korunmayı kapsar.
"Afiyet" Kelimesinin Anlam Kapsamı
Afiyet, Türkçede çoğunlukla bedensel sağlıkla özdeşleştirilmiş olsa da Arapçada çok daha geniş bir anlam taşır. Dil ve tefsir alimlerine göre afiyet; hastalıktan, beladan, günahtan, düşman şerrinden ve her türlü manevi zarardan korunmayı ifade eder. Bu nedenle söz konusu dua, yalnızca hasta birinin okuduğu bir şifa dilek metni değil; sağlıklı bir insanın da her sabah ve akşam Allah'tan talep etmesi gereken kapsamlı bir koruma talebini içerir.
Hz. Peygamber'in amcası Abbas'tan (r.a.) aktarılan bir rivayette Rasûlullah'ın kendisine şu tavsiyede bulunduğu nakledilir: "Allah'tan af ve afiyet iste; çünkü kesin inançtan sonra hiç kimseye afiyetten daha hayırlı bir şey verilmemiştir." (Tirmizî, Daavât, 38; İbn Mâce, Duâ, 5) Bu rivayet, afiyetin İslam'daki değerini açıkça ortaya koymaktadır.
Sabah ve Akşam Okunabilecek Afiyet Duası
Ebû Dâvûd ve Tirmizî'de yer alan rivayete göre Hz. Peygamber sabah ve akşam şu duayı okurdu:
Arapça:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَأَهْلِي وَمَالِي
Okunuşu:
Allâhümme innî es'elüke'l-afve ve'l-âfiyete fî dînî ve dünyâye ve ehlî ve mâlî.
Anlamı:
"Allah'ım! Dinim, dünyam, ailem ve malım hakkında af ve afiyet istiyorum."
Kaynağı:
İbn Ömer'den (r.a.) rivayet edilmiştir. (Ebû Dâvûd, Edeb, 110)
Bu dua, dini hayatı, dünyevi işleri, aile fertlerini ve malı kapsayan geniş bir afiyet talebidir. Sabah namazının ardından veya güne başlarken okunması, rivayet bağlamıyla örtüşmektedir.
Hasta Ziyaretinde Okunan Şifa Duası
Sıhhat ve afiyet konusunda en sık başvurulan kaynaklardan biri de hasta ziyaretinde okunması rivayet edilen duadır. Buhârî ve Müslim'de yer alan rivayete göre Hz. Peygamber hasta ziyaretlerinde şunu söylerdi:
Arapça:
اللَّهُمَّ رَبَّ النَّاسِ أَذْهِبِ الْبَأْسَ اشْفِهِ وَأَنْتَ الشَّافِي لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءً لَا يُغَادِرُ سَقَمًا
Okunuşu:
Allâhümme Rabbe'n-nâsi ezhibe'l-be'se, işfihi ve ente'ş-Şâfî, lâ şifâe illâ şifâüke, şifâen lâ yugâdiru sükamen.
Anlamı:
"Allah'ım, insanların Rabbi! Hastalığı gider, şifa ver. Şafi (şifa veren) yalnızca Sensin. Senin şifanın dışında şifa yoktur; hiçbir hastalık bırakmayan bir şifa ver."
Kaynağı:
Hz. Aişe'den (r.a.) rivayet edilmiştir. (Buhârî, Merdâ, 20; Müslim, Selâm, 46)
Bu dua, hasta için okunabileceği gibi kişinin kendisi için de okuyabileceği, kaynaklarda sağlam biçimde yer alan bir şifa talebidir. Şifa verme yetkisinin yalnızca Allah'a ait olduğunu açıkça ifade etmesi, duanın teolojik açıdan da dikkat çekici bir özelliğidir.
Kur'an'da Sağlık ve Şifayla İlgili Ayet
Kur'an'da doğrudan bir dua metni niteliğindeki sağlık ve şifa ifadesi, Hz. İbrahim'in dilinden şöyle aktarılır:
Arapça:
وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ
Okunuşu:
Ve izâ mariztü fehüve yeşfîn.
Anlamı:
"Hastalandığımda bana şifa veren O'dur."
Kaynağı:
Şuarâ Suresi, 80. ayet.
Bu ayet, bir dua cümlesi değil; Hz. İbrahim'in Allah'ın n
