SelinKilic
Kayıtlı Kullanıcı
Namazda her rekâtta farklı dualar okunur ve bunların Arapça yazılışlarını doğru bilmek, namazın şartlarını yerine getirmek açısından önemlidir. Sübhaneke, Fatiha, Ettahiyyatü, Allahümme Salli, Allahümme Barik ve Rabbena duaları namazın temel metinleridir. Bu duaların Arapça yazılışları, Türkçe okunuşları ve anlamları aşağıda sıralanmıştır.
Namaz; kıyam, rükû, secde ve ka'de gibi belirli bölümlerden oluşur. Her bölümde okunan dualar farklıdır. Kimi dualar namazın başında, kimi rükûda, kimi secdede, kimi de oturuşta okunur. Hangi duanın nerede okunduğunu bilmek, Arapça metni doğru öğrenmek kadar önemlidir.
Sübhaneke, namaza başlarken iftitah tekbirinin ardından sessizce okunan senâ duasıdır. Hanefî mezhebine göre vacip hükmündedir.
Arapça:
سُبْحَانَكَ اللّٰهُمَّ وَبِحَمْدِكَ وَتَبَارَكَ اسْمُكَ وَتَعَالٰى جَدُّكَ وَلَا إِلٰهَ غَيْرُكَ
Okunuşu:
Sübhânekellâhümme ve bihamdike ve tebârekesmüke ve teâlâ ceddüke ve lâ ilâhe ğayrük.
Anlamı:
"Allah'ım, seni her türlü eksiklikten tenzih eder, sana hamd ederim. Senin adın mübarektir, şânın yücedir. Senden başka ilah yoktur."
Kaynağı: Ebû Dâvûd, Salât, 122; Tirmizî, Mevâkîtü's-Salât, 65.
Fatiha Suresi, namazın her rekâtında okunması farz olan tek suredir. "Namazda Fatiha yoksa namaz yoktur" şeklindeki rivayete dayanan bu hüküm, Buhârî ve Müslim'de yer almaktadır.
Arapça:
بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ اَلرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ اِهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ
Okunuşu:
Bismillâhirrahmânirrahîm. Elhamdü lillâhi rabbil'âlemîn. Errahmânirrahîm. Mâliki yevmiddîn. İyyâke na'budü ve iyyâke neste'în. İhdinassırâtal müstakîm. Sırâtallezîne en'amte aleyhim ğayril mağdûbi aleyhim ve leddâllîn.
Anlamı:
"Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla. Hamd, âlemlerin Rabbi Allah'a mahsustur. O, Rahman'dır, Rahim'dir. Din gününün sahibidir. Yalnız sana ibadet eder, yalnız senden yardım dileriz. Bizi doğru yola ilet; kendilerine nimet verdiklerinin yoluna, gazaba uğrayanların ve sapkınların yoluna değil."
Kaynağı: Kur'an, Fatiha Suresi, 1–7.
Rükûa eğilince "Sübhâne rabbiyel azîm" denir. Bu dua, rükûda en az üç kez okunması sünnet olan tesbih cümlesidir.
Arapça:
سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ
Okunuşu:
Sübhâne rabbiyel azîm.
Anlamı:
"Yüce Rabbimi her türlü eksiklikten tenzih ederim."
Kaynağı: Müslim, Salât, 772; Ebû Dâvûd, Salât, 151.
Rükûdan doğrulurken imam veya münferit kişi "Semi'allâhü limen hamideh" der; cemaat ise "Rabbena lekel hamd" ile karşılık verir.
سَمِعَ اللّٰهُ لِمَنْ حَمِدَهُ — Semi'allâhü limen hamideh: "Allah, kendisine hamd edeni işitir."
رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ — Rabbenâ lekel hamd: "Rabbimiz, hamd yalnız sanadır."
Secdeye varıldığında "Sübhâne rabbiyel a'lâ" okunur. Rükûdaki tesbihin benzeridir; ancak Allah'ın yüceliği burada "a'lâ" sıfatıyla dile getirilir.
Arapça:
سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأَعْلٰى
Okunuşu:
Sübhâne rabbiyel a'lâ.
Anlamı:
"En yüce Rabbimi her türlü eksiklikten tenzih ederim."
Kaynağı: Müslim, Salât, 772; Ebû Dâvûd, Salât, 152.
İki secde arasında kısa bir oturuş yapılır. Bu oturuşta "Rabbiğfir lî" denmesi sünnettir; anlamı "Rabbim, beni bağışla" demektir.
Namaz; kıyam, rükû, secde ve ka'de gibi belirli bölümlerden oluşur. Her bölümde okunan dualar farklıdır. Kimi dualar namazın başında, kimi rükûda, kimi secdede, kimi de oturuşta okunur. Hangi duanın nerede okunduğunu bilmek, Arapça metni doğru öğrenmek kadar önemlidir.
Namazın Başında Okunan Sübhaneke Duası
Sübhaneke, namaza başlarken iftitah tekbirinin ardından sessizce okunan senâ duasıdır. Hanefî mezhebine göre vacip hükmündedir.
Arapça:
سُبْحَانَكَ اللّٰهُمَّ وَبِحَمْدِكَ وَتَبَارَكَ اسْمُكَ وَتَعَالٰى جَدُّكَ وَلَا إِلٰهَ غَيْرُكَ
Okunuşu:
Sübhânekellâhümme ve bihamdike ve tebârekesmüke ve teâlâ ceddüke ve lâ ilâhe ğayrük.
Anlamı:
"Allah'ım, seni her türlü eksiklikten tenzih eder, sana hamd ederim. Senin adın mübarektir, şânın yücedir. Senden başka ilah yoktur."
Kaynağı: Ebû Dâvûd, Salât, 122; Tirmizî, Mevâkîtü's-Salât, 65.
Her Rekâtta Okunan Fatiha Suresi
Fatiha Suresi, namazın her rekâtında okunması farz olan tek suredir. "Namazda Fatiha yoksa namaz yoktur" şeklindeki rivayete dayanan bu hüküm, Buhârî ve Müslim'de yer almaktadır.
Arapça:
بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ اَلرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ اِهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ
Okunuşu:
Bismillâhirrahmânirrahîm. Elhamdü lillâhi rabbil'âlemîn. Errahmânirrahîm. Mâliki yevmiddîn. İyyâke na'budü ve iyyâke neste'în. İhdinassırâtal müstakîm. Sırâtallezîne en'amte aleyhim ğayril mağdûbi aleyhim ve leddâllîn.
Anlamı:
"Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla. Hamd, âlemlerin Rabbi Allah'a mahsustur. O, Rahman'dır, Rahim'dir. Din gününün sahibidir. Yalnız sana ibadet eder, yalnız senden yardım dileriz. Bizi doğru yola ilet; kendilerine nimet verdiklerinin yoluna, gazaba uğrayanların ve sapkınların yoluna değil."
Kaynağı: Kur'an, Fatiha Suresi, 1–7.
Rükûda Okunan Dua
Rükûa eğilince "Sübhâne rabbiyel azîm" denir. Bu dua, rükûda en az üç kez okunması sünnet olan tesbih cümlesidir.
Arapça:
سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ
Okunuşu:
Sübhâne rabbiyel azîm.
Anlamı:
"Yüce Rabbimi her türlü eksiklikten tenzih ederim."
Kaynağı: Müslim, Salât, 772; Ebû Dâvûd, Salât, 151.
Rükûdan doğrulurken imam veya münferit kişi "Semi'allâhü limen hamideh" der; cemaat ise "Rabbena lekel hamd" ile karşılık verir.
سَمِعَ اللّٰهُ لِمَنْ حَمِدَهُ — Semi'allâhü limen hamideh: "Allah, kendisine hamd edeni işitir."
رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ — Rabbenâ lekel hamd: "Rabbimiz, hamd yalnız sanadır."
Secdede Okunan Dua
Secdeye varıldığında "Sübhâne rabbiyel a'lâ" okunur. Rükûdaki tesbihin benzeridir; ancak Allah'ın yüceliği burada "a'lâ" sıfatıyla dile getirilir.
Arapça:
سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأَعْلٰى
Okunuşu:
Sübhâne rabbiyel a'lâ.
Anlamı:
"En yüce Rabbimi her türlü eksiklikten tenzih ederim."
Kaynağı: Müslim, Salât, 772; Ebû Dâvûd, Salât, 152.
İki secde arasında kısa bir oturuş yapılır. Bu oturuşta "Rabbiğfir lî" denmesi sünnettir; anlamı "Rabbim, beni bağışla" demektir.
